سال های سده های نخستین ِهجری که دوران خلافت خلفای راشدین تا اوایل عباسیان را دربرمی گیرد در تاریخ ایران به عنوان «دوره ی سکوت» نامیده شده است و در اثر رویدادهای سیاسی و ناآرامی ها، آگاهی ازموسیقی در آن روزها در دست نیست.

با این همه، مدارک موجود نشان می دهد که هنرمندان ایرانی نقش موثری در رواج هنر ایرانی داشته و مایه ی اصلی آن بوده اند. یکی از نخستین ِاین هنرمندان، «ابوالمُنعِم بن عبدالله» ملقب به «طویس»(طاووس کوچک) است (درگذشت 92هجری - 710 میلادی) که مورد حمایت «اُروا» مادر عثمان ِخلیفه قرارداشت و با فراگرفتن آهنگ های ایرانی از بندگان ایرانی به قول فارمر از نخستین خوانندگان حرفه ای دوران اسلامی درآمده بود.

طویس مانند بسیاری از هنرمندان صدر اسلام مُخنث بود و چنان که «ابوالفرج اصفهانی» در کتاب «الاغانی» گفته است، همواره دف یا دایره ی چهار گوشی در زیر ردای خود همراه داشت. دیگر هنرمند این دوره «سائب خائر» برده ای ایرانی تبار بود و نخستین موسیقیدانی بود که به جای «قضیب»(چوبدستی) با «عود» آواز خواند. از جمله نام آورترین هنرمندان این دوره «نشیط» است که برده ای ایرانی و در خدمت عبدالله بن جعفر بود. او با اجرای آهنگ های ایرانی در مدینه به شهرت رسید.