بي گمان در هجوم تازيان به ايران بسياري از كتاب ها وكتابخانه هاي سرزمين خسروان دستخوش فنا شده است .تاريخ شواهدفراواني براي اثبات اين مساله دارد چرا كه براي عرب ها كه هيچ چيز جز كلام خدا را با ارزش نمي دانستند كتاب هاي ملل متمدن بي فايده وموجب گمراهي به حساب مي امد .در ايين مسلمانان ان روزگار اشنايي با خط ونگارش بسيار نادر بود وپيداست كه چنين قومي تا چه اندازه مي توانست به كتاب وكتابخانه علاقه داشته باشد .تمام شواهد نشان مي دهد كه عرب از كتاب هايي نظير انچه امروز از ادب پهلوي باقي مانده فايده اي نمي برده است در اين صورت جاي ترديدي نيست كه در ان گونه كتاب ها به ديده احترام نمي نگريسته اند .از اينها گذشته در دوره اي كه دانش و هنر در انحصار موبدان و بزرگان بوده است از ميان رفتن اين دو طبقه ديگر موجبي براي بقاي اثار وكتاب هاي انها باقي نمي گذاشته است ...
امروز نام بسياري از كتاب هاي دوره ساساني در كتاب ها مانده است كه نام و نشاني از انها باقي نيست حتي ترجمه هاي انها كه در اغاز دوره عباسي انجام شده است از ميان رفته است . پيداست كه فضاي مسلماني براي وجود وبقاي چنين كتاب هايي مناسب نبوده است وسبب نابودي ان كتاب ها نيز همين است .
گفته اند وقتي سعد بن ابي وقاص بر مدائن دست يافت در انجا كتاب هاي بسيار ديد .پس به عمر نامه نوشت ودر باره اين كتاب ها دستوري خواست .عمر در پاسخ نوشت كه همه را به اب افكن كه اگر انچه در ان كتاب ها هست سبب راهنمايي است خداوند براي ما قران فرستاده واگر در انها جز مايه گمراهي نيست خداوند ما را از انها در امان دارد .( يك قرن سكوت / دكتر زرين كوب )