واژه ايران چه انريه گفته شود و چه انيرين ،ارياورته ، اورته ، اريانه و يا اران يا پرس منسوب به سرزمين پاكي است كه زادگاه مردماني ازاده است.همين سبب شده تا شاعران اين سرزمين واژه زيباي ايران را در سروده هاي خود جاي دهند .

در شاهنامه درباره­ پسر سوم فریدون می‌خوانیم :

مر او را که بُد هوش و فرهنگ و رای / مر او را چه خوانند ؟ ایران خدای

 

ایران هم‌چنین منسوب به‌محل آن، به‌نژاد «ایر» یا جایگاه آریاییان گفته می‌شده و هم‌اکنون نیز به همان نسبت خوانده می‌شود. بخشی از پیام کی‌خسرو به افراسیاب‌ را ببینید :

به ایران زن‌ و مرد لرزان به ‌خاک / خروشان ز تو پیش یزدان پاک

همچنين ابوسعید ابوالخیر در این چهارپاره (رباعی) ایران را به معنی جمع ایر آورده است :

سبزی بهشت و نوبهار از توبرند / آنی که به خلد یادگار از تو برند
در چین وختن، نقش‌ونگار از تو برند / ایران همه فال روزگار از تو برند